ورق پاره هايم را با كلي مدرك ، سند و سوابق آموزشي و تجربي و كاري به همراه نامه رسمي اداره ام زير بغل مي زنم و سر به زير و مظلوم به معاونت وقت مطبوعاتي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي  در ميدان تختي مراجعه مي كنم.

سلام آقا ، سلام خانم ! ما هم روزنامه نگاريم.

جواب : به واسطه فعاليت در منطقه ممنوعه روابط عمومي شما را به رسميت نمي شناسيم دلخوش !

آن همه كاغذ پاره و مجله را دوباره به دست مي گيرم و به انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران مراجعه مي كنم:

مي شناسيد؟ خير فقط بايد ...

چند مطلب از شما در يكي از روزنامه ها به نامتان چاپ شده باشد تا شما را بپذيريم.حالا كدام روزنامه؟ و با كدام كيفيت؟ بماند.

دست از پا دراز تر باز مي‌گردم و خودم را نكوهش مي‌كنم كه چرا اصلا مراجعه كردي كه چنين پاسخي بشنوي ؟ ولي بعد از كمي تامل با خود انديشيدم كه چرا بايد همه فعاليت هاي رسانه اي و خبري ما به هيچ انگاشته شود و آيا كسي از بين اين همه صاحب نظر و دست اندركار حوزه روابط عمومي_ كه كم هم نيستند _ نبايد براي احقاق حقوق خبرنگاران و عكاسان اين حوزه تلاشي به خرج بدهند؟ و در اين راه پيش قدم شوند؟

لازم به ياد آوري نيست كه ما روزنامه نگاري را در همان كلاسها و از محضر همان اساتيدي آموخته ايم كه دوستان و همكاران خبرنگار ما نيز در همان جا واز همان افراد فرا گرفته اند.

و اصولا مگر مي شود نقش روابط عمومي ها را درتوليد خبر براي رسانه ها انكار كرد ، آن هم در اين رسانه هاي امروزي ما كه به شدت به خبرهاي تلكسي و ارسالي از روابط عمومي ها وابسته‌اند.

چگونه است كه خبر تنظيم شده توسط ما به صورت كامل و بدون هيچ گونه جرح و تعديل يا حتي ويرايش در صفحات روزنامه ها چاپ مي شود ، از گزارش ها ياد داشت ها و عكس هاي ما استفاده می شود ولي ما را به عنوان خبرنگار به رسميت نمي شناسند.

حتي بسياري از مطالب ، خبر‌ها و گزارش هاي ما بدون درج اسم در نشريات داخلي سازمان هايمان هم منتشر مي شود ولي ما باز هم هنوز روزنامه نگار نشده ايم!

خلاصه از اين جهت كه فرد فرد ما به رسميت شناخته شويم برايمان خيلي اهميت ندارد، فقط آرزو مي كنيم نهاد روابط عمومي در اين كشور از جايگاه مناسبي برخوردار شود چرا كه اين كلاه براي خود خبرنگاران هم آنچنان گرمايي ايجاد نمي كند، مي گوييد: نه. به فرمايشاتشان در17 مرداد روز خبرنگار و در گفت و گو با رسانه‌ها و مطبوعات توجه فرماييد.

اما از سويي ديگر اين نوع تعامل با روابط عمومي خود مي تواند جايگاه ، شان ، اهميت و تاثير گذاري روابط عمومي را در ايران امروز و از منظر دست اندركارانش به نمايش بگذارد!

در پايان بايد روز خبرنگار را ابتدا به تمامي همكاران و دوستان صميمي ، سخت كوش و دوست داشتني ام در رسانه ها و مطبوعات و بعد _ با اميد به بالا رفتن شان و اعتبار روابط عمومي درجامعه _ به خودمان صميمانه تبريك بگويم.